OSTROŻNIE

jeszcze siedem minut, dwie szybkie stacje.

(możemy zacząć mówić o kolejach losu

ale jesteśmy w pociągu i to skojarzenie

nieuchronnie sprowadzi na nas boczny tor)

strzaskane drzewa. sady pozostawione na pastwę

wiatru i przygruntowych morderców. kobieta,

o włosach wyraźnie powleczonych szronem

(to niedorzeczne, że widzę tak nieistotne szczegóły)

układa w koszyku przemarznięte jabłka

jedno po drugim. jak granaty

KRETY

zwoje, zalążki, zarodniki pleśni: pieśń

szeptana przez ściany i wpadająca w ucho

jak natrętny owad. upał był nieuleczalną chorobą

przywleczoną przez lipiec. gorączka,

bo tak też można o tym powiedzieć,

była drogowskazem, osmaloną mapą

z jednym wyraźnie zaznaczonym punktem

miejsce, do którego wciągnął nas przeciąg

okazało się niemal martwe. pierwszy zaginął słuch,

później dobieraliśmy myśli do gestów,

żeby oszukać się, choć na chwilę, że tak miało być,

że nie jesteśmy tutaj przypadkowo.

w domu, w którym ktoś zabił okna

TRIO

ziemia przykryta suknem,

blizna torowiska przyciąga

jak fosforyzująca smuga w wodzie

pod pancerzykiem z żelaznych

opiłków żarzy się słabo

wypalony znak, płytka wyspa

czy istnieją jeszcze takie miejsca,

gdzie uda się zasnąć,

nie budząc podejrzeń

a tlące się w nas dziecko

odłoży nożyczki i wklei

nasze postaci w krajobraz

wycięty w dymie